Aangezien de helft van ons gezelschap aardig wat last kreeg van zompige oortjes besloten we vandaag niet te duiken. Om niet helemaal als lui bestempeld te worden gingen we lopend richting Kralendijk. Na een dik half uur lopen, dronken we een welverdiende verfrissing bij Karels Bar. Een fijne bar die op een steiger in zee gebouwd is.

Jaap en Rob @ Karel's Bar met Montecristo No. 4

Hier hebben we eigenlijk de rest van de middag vertoefd. Eerst in de zon later in de schaduw. Nog even wat leuke boekjes gekocht in het dorp en toen een poging gewaagd om terug te lopen. Helaas was ik vergeten mezelf in te smeren met zonnebrand. Al lopend met een lekker windje heb je het niet door maar ik bleek compleet verknetterd! De terugweg kon ik geen zon meer verdragen. Gelukkig kwamen we een taxi tegen die ons terug heeft gebracht naar het appartement.

Toen het zonnetje eenmaal weg was en ik me 10 keer ingesmeerd had met aftersun, zijn we nog wat sushi gaan eten bij de japanner. Na een sigaartje voor de mannen in de Havana-bar was het tijd om ons bed in te kruipen. Morgen vroeg op voor een bootduik op Klein-Bonaire!

Hastalapasta,

Anja

LEGUANEN
Een leguaan is een grote hagedis
Waar iedere Bonaireaan jaloers op is.
Al is het wel een beetje raar,
Hij heeft 2 piemels, ‘t is echt waar.
En dat is voorwaar geen kattenpis.

Ayo, we zijn er weer; niet zo up to date met de verslagen, maar morgen (vrijdag) hebben we een relax-niet-duik-dag, dan lopen we weer aardig op schema. We zijn vroeg op gegaan om een duikje te doen aan de oost kant van Bonaire, dit wordt ook wel de ‘Wild Side’ genoemd vanwege de hoge golven, stroming en de moeilijkheidsgraad van de duik. Gelukkig zijn we allemaal aardig ervaren en kunnen we deze tropische Oosterscheldeduik vast wel aan!

In de ochtend verzamelde wij ons bij Port Bonaire, een haventje, om daar met Albert Bianculli een korte briefing te doen en gezamelijk naar de plek nabij Lac Cai te rijden. Het plan is om eerst ‘even’ 300 meter uit te zwemmen, boven water, door de hoge golven. Dit is de eerste conditietest die we (ondanks alle drank en sigaren) toch aardig doorstaan! Nadat we bij het rifdak zijn uitgekomen dalen we af naar ca. 20 meter om ons tripje te beginnen. Al snel zagen we de eerste eagle-rays voorbij zwemmen en was voor ons de duik al geslaagd! Erg gaaf, maar moeilijk om te fotograferen omdat ze er nogal snel vandoor gaan. Gelukkig heb ik er nog eentje te pakken gekregen, zie hieronder het resultaat.

Eagle Ray bij de East Coast

Nog geen paar minuten later zwommen we tegen een twee meter lange Baracuda aan! ☺ Wat een succes! Het leven aan de oostkust is vaak wat groter, dus er is kans op rays, baracuda’s, haaien, grote schildpadden en meer! Gelukkig hadden Rob en ik een dikke tank van Albert gekregen daar we nog wel eens wat sneller door de hoeveelheid lucht heen zouden kunnen zijn. Het fotograferen brengt ook flink wat luchtverbruik met zich mee, dus dit bleek (achteraf) geen overbodige luxe. Op de terugweg vonden we nog een tweetal schildpadden (Hawksbill), eentje verstopt onder een rots en de ander vrij rondzwemmend.

Schildpad bij de East Coast

De terugweg was zwaarder dan verwacht, al klauterend over de bodem trokken wij onszelf voort richting ingang van de baai. Door de enorme weerstand van mijn onderwaterhuis, plus dito flitsers kwam ik nauwelijks vooruit! Mede daardoor belandden Anja en ik boven water op open zee in de hoge golven. HELP! ☺ We hebben flink moeten peddelen om weer naar de kant te komen, maar gelukkig herinnerden wij de briefing nog goed zodat we met behulp van de juiste golfstroom terug kwamen aan wal.

Thuis gekomen bij het appartement hebben we op ons gemak wat gegeten om bij te komen van alle inspanningen. Esther ging vandaag op voor haar 100e duik en we besloten deze bij de noordelijke plek “Karpata” te maken. Een mooie duik, met veel onaangetast koraal en veel, vooral kleine vis.

Groene Schorpioenvis!

‘s Avonds hebben we lekker gegeten bij het Rum Runners restaurant waar we eerder die dag op ons kloten kregen van Rubiska, omdat er nog een rekening openstond. Ons avondje Rum Punch bleek toch nog $160,- duurder dan verwacht.

Morgen lekker een lui-lekker-dag i.v.m. de gevoelige oortjes, even naar het dorp en vooral ontspannen!

Ayo,

Jaap

Omstreeks zeven uur in de morgen zagen onze ogen het daglicht weer en tot onze verbazing hoorden we dat er wat regen uit de lucht kwam vallen. Dit was gelukkig de laatste regenbui die we gezien hebben. De lucht trok weer open en de temperatuur was onveranderd.

Baars

Bij het winkeltje van captain don’s habitat had ik wel een mooi duikpak zien hangen. Deze eerst dus maar even aangeschaft. Weer terug bij het appartement voelde Jaap zich niet lekker. Hij ging dus even een dutje doen terwijl ik met Rob en Esther richting zuiden reed om hier te gaan duiken.

De wind is aardig aangetrokken waardoor veel duikplaatsen toch een wat lastige in en uitgang kregen door hoge golven. Op zich geen probleem voor ons, bikkelharde avonturiers, maar met al die dure fotoapparatuur geen goed idée om tegen de rotsen aan te knallen. We keken dus niet meer zozeer naar de duikplek zelf maar naar degene met de makkelijkste ingang. Dit werd ‘The Rock’!
Omdat we hier 2 dagen terug ook al gedoken hadden zijn we niet naar het koraaleiland gedoken, maar langs de koraal muur naar invisibles gepeddeld. Een onzettend mooie plek met veel waaierkoralen, sponzen en enorm veel vis. Deze plek heeft orkaan ‘Omar’ goed doorstaan.

Eenmaal terug bij het appartement hebben we Jaap weer een beetje opgelapt en zijn naar het dorp gegaan. Het was erg druk in het dorp. Dit kwam waarschijnlijk door de kukident-cruise die bejaard Amerika een dagje Bonaire liet zien. Na een hapje en een drankje zijn we nog even over een gezellige markt in het dorp gelopen. Hier vond Jaap dan eindelijk de panama hoed waar hij al zo lang naar op zoek was.

Omdat we vrij laat gelunched hadden, kochten we bij de supermarkt een paar stukjes vlees om later op de avond nog even op de BBQ te gooien. De hele vakantie hadden we nog geen poesjes gezien terwijl deze er 2 jaar terug in overvloed waren. Todat we de BBQ aanstaken……. Een klein zwart poesje kwam miauwend aangelopen. Vast een kleintje van de zwarte poes die 2 jaar terug een rib-eye van de BBQ gejat had. We konden het niet laten om het kleintje wat eten en drinken te geven

Zonsondergang vanaf het Gotomeer

We duiken nu vroeg ons bedje in. Morgen (donderdag) moeten we vroeg op om een guided-dive aan de oostkust (de ruige kant) van Bonaire te maken. Benieuwd wat we hier allemaal gaan zien!

Dikke kus, An!

Zoals de titel als zegt: Lekker relaxi begonnen vandaag. Rond 13:00 uur maakten we onze eerste duik bij Windsock. Reden van deze plek: daar kan je zo lekker makkelijk het water in! Eenmaal in het water viel het allemaal een beetje tegen, ook deze stek had het een en ander te lijden gehad van de orkaan Omar. Mijn duik was het helemaal niet, de oren wilden niet klaren, het masker was beslagen en mijn haren hingen als draadalg voor mijn masker. Ik heb dus niet veel gezien deze duik (als er al wat te zien was dan). Behalve de squid dan die we gezien hebben.

Baarzen onder de pier bij Windsock

Na deze duik besloten we even naar Kralendijk te gaan. De heren wilde een horloge (want die hadden ze nog niet) Anja wilde een lang duikpak en ik wilde graag een hoofddoekje om de haren in bedwang te houden.

Uiteindelijk was ik alleen degene die geslaagd was. Na de teleurstellende winkeldag zijn we onze teleurstelling weg gaan drinken bij Karel’s Beachbar. Met een lekker drankje en oerhollandse bitterballen was alles weer vergeten. Niet teveel gedronken natuurlijk want ‘s avonds wilden we nog een nachtduik maken.

Thuisgekomen nog iets gedronken en toen weer alles in orde gemaakt voor de nachtduik. Om half zeven besloten we te water te gaan dan is het nog een beetje schemerig en zie je goed waar je te water gaat.

Eenmaal onder water zien we al snel een tarpon, welke bijna de hele duik met ons mee zwemt. Niet omdat hij ons zo leuk vindt maar omdat onze lampen wel makkelijk voor hem zijn om op andere vissen te jagen. Jaap helpt hem nog even om een vis te veroberen en als dank daarvoor zwemt hij tegen Jaap zijn hoofd aan.

Om het onszelf gemakkelijk te maken besluiten we bij de pier van Don Habitat eruit te gaan. Dat scheelt ons een hoop geklauter.

Omdat het toch wel even lopen is met onze duikset op naar ons appartement besluiten we unaniem dat Anja even de auto gaat halen. Zo gezegd zo gedaan. Na ongeveer 10 minuten wachten en Jaap die ondertussen opgevreten is door de muggen, komt Anja terugrennen. De auto van de buren (dat ziin wij dus) staat voor hun auto geparkeerd en al heeft ze haar best gedaan de auto weg te duwen, het is helaas niet gelukt. Dan Rob maar rennen naar de auto om ons vervolgens op te halen.

Bij het appartement aangekomen spoelen de heren de duikspullen en ga ik, omdat ik nogal veel werk heb met haar fohnen, stylen en opmaken, mezelf spoelen. Nadat we allemaal gewassen en gestreken zijn (de heren hebben zich bij de buitendouche gewassen) gaan we heerlijk eten bij Salsa. Want dat hebben we verdiend na deze enerverende dag!

Liefs, Esther.

Zoals Sean Connery ooit zei: “Welcome to the Rock!”. Zo voelden we ons ook terwijl we het strandje tussen de zuidelijke duikplaatsen Invisibles en Tori’s Reef op liepen. Sean (aka James) is toch een pionier met betrekking tot de commercialisering van de duiksport. Helaas heeft hij zijn werk niet helemaal afgemaakt: duiken doen we nog steeds met loodzware flessen en niet met een pen! Ik zal vandaag maar een stukje schrijven over een echte pionier “Captain Don Stewart”, … Pioneers of earth’s last frontier..

Lekker het water in om af te koelen

Eerst even terug naar de realiteit; al liggend in het water bij de onbeschreven duikplek “The Rock” zwommen we rustig westwaards richting het onderwatereiland in de caraibische zee. Begroeid met sponzen, waaiers en zweepkoraal ligt het eiland (met een doorsnede van ongeveer 50 meter) tussen de 20 en 40 meter diepte. Twee jaar geleden zwom hier een flink aantal grote baarzen, maar vandaag bleeft het bij wat klein spul zoals een porcupinefish, fairy baslets en een donkerbruine murene.

Koraal met Rob de fotograaf!

Omringd door zandplateaus met garden eels zwommen we terug richting het eerste rif; het eiland is met de plek “Invisibles” namelijk het begin van het dubbele rif aan de zuidkant van het eiland. Eenmaal boven water hadden we een kortstondige ontmoeting met een antilliaanse visser welke ik, om het verhaal compleet te maken, toch maar even op de foto heb gezet.

Catch of the Day!

‘s Middags richting lunch bij Captain Don’s Habitat. Unaniem besloten we de tonijnsalade te verorberen, behalve Anja, die nam een lekker hamburgertje! Na diverse pitchers met bier en wat plop-beugel-grolschjes vermaakten Rob en Ik (zei de gek) ons met een heerlijke Montecristo No.4, een heerlijke Cubaanse sigaar, kruidig, zacht, met een klein vleugje aarde.

Het “Captain Don’s Habitat” resort is nabij ons appartement, dat bleek maar goed ook! We waren terecht gekomen in het hol van de leeuw: de Bonairiaanse RUM PUNCH party! Dit feest, inclusief live muziek, BBQ en natuurlijk veel rum punch, is een goede mogelijkheid om Captain Don Stewart te ontmoeten, jaja de pionier als het gaat om het duiken op Bonaire, inclusief pet en houten been. …. Captian Don is verantwoordelijk voor het stichten van het marine park en introduceerde daarmee de algemene duik-etiquette m.b.t. de bescherming van het park al in het begin van de jaren 60.

Het was me het avondje wel, flink bakkie op, glazen meegenomen en lekker het bedje in!!

Ayo,

Jaap

We begonnen vandaag rustig aan. Dronken koffie, namen een ontbijtje en keken op de kaart welke duikplek we vandaag eens zouden gaan bezoeken. Toen ging mijn telefoon. Het was Simone. Wij hebben Simone ontmoet op hyves. Zij woont op Bonaire en doet onderzoek naar dolfijnen. Dit kon maar 1 ding betekenen….. Dolfijnen! Vol enthousiastme nam ik op en ja hoor, de dolfijnen waren gezien bij punt vierkant en zwommen rustig zuidwaarts. Het was gedaan met de rust. Al jubelend en springend pakten we de duikspullen in en reden vol gas naar het zuiden van het eiland.

Anja bij Pink Beach

Vanuit de auto zagen we de dolfinenvinnen al boven het water uitkomen. We reden een paar plekken verder en bouwden de spulletjes op. We keken richting zee en…. Shit! Daar gaan ze al! De kant en klare duiksetjes werden de auto in gesmeten, we sprongen met ons pak aan achter het stuur en reden gauw nog een eind verder. Bij Pink Beach besloten we het water in te gaan en daar de dolfijnen op te wachten. Gedurende het kwartier dat we onderwater lagen te wachten hoorden we de dolfijnen al veel geluid maken. En ja hoor… daar waren ze dan! Flinke knoeperts van dolfijnen met een kleintje erbij zwommen om ons heen. Nieuwsgierig keken ze ons aan, zwommen nog een rondje om ons heen en verdwenen weer. Een onbetaalbare ontmoeting! Op nog geen 2 meter afstand lieten zij zich bewonderen! We hebben nog even verder gedoken maar na dit was natuurlijk niets meer zo bijzonder.

Dolfijnen!

Na een chippie en een biertje om het te vieren wilden we nog een duik gaan maken bij Oil slick. Deze plek ligt in het noorden van het eiland. Een mooie plek met een begroeide wand en veel klein spul. Ideaal om mijn macro-fotografie te oefenen.

Helaas door orkaan Omar, die hier eind vorig jaar de boel kwam terroriseren, is er in het noorden wel veel koraal beschadigd. Ik denk dat we volgend jaar maar weer terug moeten om te kijken of het koraal al een beetje opgeknapt is

Blenny door Anja gefotografeerd!

Flamingotong!

’s Avonds zijn we lekker tapas gaan eten. Na deze intensieve dag hadden we behoorlijk wat trek en bestelde de hele tafel vol. Alles ging schoon op! Na een lekker kopje koffie was het alweer tijd om te gaan slapen. Tot morgen!

Dikke kus, An

Bon Bini

Na een goede vlucht van ongeveer negen uur stapten we het vliegtuig uit. De warme deken van lucht over je heen, de altijd gezellige antillianen, hetzelfde appartement als 2 jaar terug…. Joepie! We zijn weer thuis!

Hamlet Studio

Omstreeks half 4 local time stonden we met onze baggage (met in totaal maar 16 kilo overgewicht) bij het appartement. Jaap en Rob namen om het te vieren een sigaar en een whiskey. Om half 4 ‘s ochtends! Daarna besloten we wat te rusten.

We begonnen de dag rustig, deden wat boodschapjes, ontbeten wat (van dat karige ontbijt van de KLM werd je ook niet echt vrolijk) en liepen naar de duikschool op de hoek om ons in te schrijven.

Vervolgens reden we naar het dorp om bij de hoofdlocatie van de duikschool onze checkdive te doen. Ook al ben je hier al honderd keer geweest, zijn ze verplicht aan STINAPA, een organisatie die het onderwaterleven beschermd, om dit te doen. Uiteraard was alles OK en we vervolgden onze duik. Helaas voor Esther had zij wegens verkoudheid teveel last van haar oren en moest de duik afbreken. Wij doken verder. Het was weer even inkomen en voor mij de eerste keer dat ik op vakantie onderwaterfoto’s (macro) ging maken. Aangezien ik in het zwembad ook foto’s maak en het er altijd zo simpel uitziet dacht ik dat wel even te doen en met geweldige foto’s het water uit te komen! Helaas! Het valt echt niet mee! 1 van de vele foto’s was redelijk gelukt. Zie hier het resultaat:

Christmas Tree Worms

Nou ja, ik heb nog genoeg tijd om te oefenen. ‘s Middags maakten we nog een duik op het huisrif. Gezien de wat ongemakkelijk in en uitgang van het rif zijn er aardig wat scheldwoorden, Auw’s en beschadigingen aan voeten en knieen in het rond gevlogen. Wat een hobby! De duik was mooi en Jaap heeft weer wat mooie foto’s kunnen maken.

Small goby

Queen Angelfish

Hiding in the corals

Het eten bij Captain Don’s Habitat was weer verrukkelijk en na wat bier, rose, een slaapmutsje inclusief Montecristo No. 2 konden we onze ogen niet meer open houden. Lekker slapen, morgen weer een dag!

Ayo,

Jaap, Anja, Rob en Esther

Hallo Allemaal!

Dit is het allereerste artikel van onze trip naar Bonaire! Deze site wordt continu bijgewerkt met foto’s en verslagen. Onze vakantie is van 10 april t/m 22 april 2009.

Groetjes,

Jaap, Anja, Rob en Esther