Aanvankelijk stonden we vandaag weer ingepland voor Sipadan. Ware het niet dat het vannacht flink gestormd heeft en we bijna geen oog dicht gedaan hadden. Om 5:00 zijn we dus maar even naar het duikcentrum gelopen om te melden dat we niet mee zouden gaan en later op de dag terug zouden komen. We zijn weer lekker ons bedje in gekropen en hebben tot half 11 uitgeslapen!

Uitzicht vanuit de voordeur!

En daarna rechtsaf

Net na de lunch deden we een duikje op het huisrif, op zoek naar kleine beestjes. Jaap zag op de zijkant van een wrakje een piepklein slakje. Hij begon met fotograferen van het kleine beestje en had daardoor niet door dat ie bijna op de rug zat van een flinke schildpad! Die hadden we op het huisrif ook niet echt verwacht.

Slakje bij Kapalai

Na de duik besloten we even een frisje te drinken op het terras. Een biertje is hier namelijk uit den boze als je later op de dag nog een duik gaat maken. ☹
Wat uitgerust en weer terug bij het duikcentrum stonden onze setjes alweer op de steiger om nog een sunset-dive te maken. Jaap rookte nog even een mini-cohiba-sigaartje. Dat vond de dive-crew reuze interessant en Jaap bood ze er eentje aan, zonder te zeggen dat je ze niet over je longen moet roken. Hahaha! Hoesten met z’n allen joh!

De sunset-dive was best leuk. Lekker samen aan het zoeken geweest naar klein spul. Wat krabjes gevonden en wat jagende vissen gezien. Na de duik werd alles weer voor ons opgruimd en konden wij ons even opfrissen voor het avondeten. Het eten was weer lekker en nu zitten we lekker op het terras met een welverdiend biertje!
Morgen hoeven we pas om 8:00 uur met de boot mee om te gaan duiken bij Siamil.

En nog een slakje ...

Ghostpipefish!

Groetjes, Anja

P.s. We hebben gehoord over de aard en-zeebeving maar hebben er hier niets van gemerkt. Het is hier nog een eind vandaan. Dus: Don’t worry!

Bultkoppapegaaivissen

Tot onze grote verrassing mochten we nogmaals een dag naar Sipadan! Dat betekent wel dat je rond 4.30 je bedje uit moet om alle spullen in orde te maken en vervolgens om 5.30 te vertrekken vanuit het duikcentrum, met de boot naar het eiland Sipadan.

In het verleden was het eiland de spil in een territoriaal conflict tussen Maleisië en Indonesië. Uiteindelijk werd de zaak voorgedragen aan het Internationaal Gerechtshof, welke einde 2002 de eilanden Sipadan en Ligitan aan Maleisië toekende, op basis van de laatste feitelijke bezetting van het eiland. In 2004 werd, ten einde de natuur te beschermen, besloten om alle duikscholen en verblijven van Sipadan te sluiten en deze te verplaatsen naar andere eilanden of het vaste land in de omgeving. Duiken vind nog steeds plaats, echter is het aantal duikers gelimiteerd tot 120 per dag.

(more…)

Barracuda Point

Vandaag stonden we ingepland voor 3 ochtendduiken op Sipadan Island. Om 5:00 uur vanochtend strompelden we nog half in slaap richting de duikschool. Daar was het al een drukte van belang. Alle setjes stonden al opgebouwd op de boot, onze pakken werden in onze handen geduwd en al gauw waren we klaar voor vertrek.

Na een boottripje van een half uur waren we flink wakker geschud en legden aan bij het eiland dat je zo uit een bounty-reclame zou kunnen knippen. Sipadan! Hier even inschrijven omdat het beschermd gebied is waar maar 120 duikers per dag mogen komen. Toen kon, na een kort boottochtje, de eerste duik op Baracuda point beginnen!

(more…)

Goeiemorgen allemaal, het was me het tripje wel … hier en daar overstappen, vliegtuigje, treintje, vliegtuigje, busje, bootje … we zijn inmiddels aardig op temperatuur gekomen. Het is hier gemiddeld 28-32 graden celcius, overdag en ‘s nachts ☹ phew…

Mantis Shrimp at the house reef

Vandaag zijn we op tijd opgestaan om een eerste proefduik te doen op het huisrif, ongeveer 5 minuutjes wandelen vanuit onze prachtige overwaterbungalow. Na het ontbijt (Mie met gebakken ei en ham) kregen we een briefing van George (spreek uit Sjors), onze divemaster.

(more…)

Zaterdag omstreeks 12:00 uur begonnen we onze reis naar het Maleisisch Borneo/Kapalai. Na een vlucht van ongeveer 12 uur , met aan het eind flinke turbelentie en luchtzakkingen, landden we met piepende banden op Kuala Lumpur Airport. Zo, het grootste stuk zat erop.

(more…)

Hallo allemaal,

Anja en Ik zijn weer toe aan vakantie, Bonaire was erg leuk, daarna snel richting Austin,TX en San Francisco,CA gegaan i.v.m. werk en nu klaar om onszelf weer lekker onder te dompelen in het verre oosten. Dit keer hebben we gekozen voor Maleisisch Borneo, niet ver van de kust, maar toch midden in zee.

Groetjes,
Jaap

Bonaire: Nederlandse parel in de Caribbean

Zoals Sean Connery ooit zei: “Welcome to the Rock!”. Dat is het gevoel wat je ervaart zodra je afzakt nabij de zuidelijke duikstek “Invisibles”, een berg in de caraibische zee. Sean is toch een pionier met betrekking tot de duiksport. Helaas heeft hij zijn taak niet helemaal volbracht: duiken doen we hier nog steeds met loodzware flessen en niet met een pen in de mond! Bonaire kent ook haar pioniers, waaronder “Captain Don Stewart”, levende legende van de Nederlandse ‘gemeente’ in de Caribbean. Captian Don Stewart is mede verantwoordelijk voor het stichten van het marinepark en introduceerde daarmee de algemene duik-regelgeving met betrekking tot de bescherming van het park in het begin van de jaren 60.

Lekker het water in om af te koelen

Bonaire kenmerkt zicht vooral door de ontspannen sfeer, een constante (water)temperatuur van circa 27 graden, het kantduiken en haar gevarieerde onderwaterleven. In Bonaire wordt vooral gedoken aan de westkant van het eiland. De meeste duikplaatsen zijn goed te bereiken met een pick-up truck en beschikken over een makkelijke ingang. Deze plaatsen zijn te herkennen aan de gele markeringssteen langs de kant van de weg.

Noordelijke duikplaatsen zoals Karpata en Ol’ Blue kenmerken zich door de uitbundige koraaltuinen begroeid met hertshoornkoraal, gorgonen, paarse buissponzen en worden bewoond door doktersvissen, porcupine’s, fluitvissen en veel flamingotongen (Cyphoma gibbosum). Deze tuinen bevinden zich tussen de 10 en 20 meter diepte en worden afgewisseld met enkele slopes welke tot +60 meter doorlopen. De noordelijke stekken zijn vooral geschikt voor fotografen met geduld en liefde voor macrofotografie. Blennies, gobies, garnaaltjes en kleine vissen zijn hier genoeg te vinden.

Als je vanuit de hoofdstad Kralendijk langs de ‘kaya’ richting het zuiden rijdt, kun je in de verte de ‘Salt Pier’ al zien liggen, deze pier wordt gebruikt voor de winning van zout en is belangrijk voor het eiland, omdat het naast het toerisme de grootste inkomstenbron is. Er is een mogelijkheid om onder de pier te duiken, maar sinds hurricane Omar zijn de regels hiervoor nogal aangescherpt.

Vanaf de ‘Salt Pier’ begint de zuidkant van het eiland, daar onsluit zich een dubbel rif tot aan de zuidpunt bij de Willemstoren. Het zuiden staat bekend om zijn zandvlaktes, grote vis zoals baracuda’s, tarpons, adelaarsroggen en soms ook dolfijnen! Door de aanwezigheid van de grote vis, en koraalformaties leent het zuiden zich dan ook uitermate goed voor groothoek- of zelfs fisheye-fotografie.

Een aanrader blijft het wrak van de Hilma Hooker; Dit schip werd in Nederland gebouwd. Na een hoop namen te hebben gehad werd het schip uiteindelijk in Bonaire doorzocht. Hier werd de verborgen vracht gevonden: 12.000 kilo marihuana! Omdat het schip stuurloos en lek was werd er in 1984 besloten om het schip af te laten zinken als duikobject. Het schip licht op stuurboordzijde op een zandplaat tussen 20 en 30 meter diepte en is 103 meter lang.

Voor de echte die-hards bestaat er de mogelijkheid om aan de ‘wild side’ te duiken. Deze duik is veelal een stromingsduik met grote baracuda’s, schildpadden en vergt nogal wat ervaring, het doet stiekem een beetje aan de Oosterschelde denken. Toch een beetje thuis!

Ayo!

Bon Dia! Vandaag is het een bewolkte dag, maar daarom niet minder warm. Het voelt een beetje klam aan, we doen daarom nog extra rustig aan. Alles gaat hier toch al een tandje langzamer, voor ons is dit geen probleem. Nederlanders zijn goed in aanpassen, of het nou gaat om een dialoog in het steenkolen-duits aan de stranden van Noordwijk aan Zee, of een bestelling van ‘deux croissants et une choco-vieux’ bij de franse boulangerie; aanpassen zullen we! Zo geldt dat ook voor de Antillianen, deze hebben zich hier goed aangepast naar de sferen van het oude eurafrika, een vleugje midden-, en een scheut zuid-amerika. Het papiamentu (de gesproken taal) is dan ook een mengelmoes van verschillende talen, veelal in Nederland te herkennen aan het woord “Conjo / Kono”, gesproken door vele makamba’s die iets met Peter R. de Vries hebben.

Anyway, vandaag ook een stukje Antilliaanse historie. We duiken vandaag op het wrak van de Hilma Hooker, een schip van circa 100 meter lang, liggend tussen 20 en 30 meter diepte op stuurboordzijde tussen het vliegveld en het uiterste zuiden. Dit schip werd in 1951 in Nederland gebouwd. Na een hoop eigenaren en namen gehad te hebben werd het schip uiteindelijk in Bonaire doorzocht. Hier werd de ware vracht gevonden: 12.000 kilo marihuana! Omdat het schip stuurloos en lek was werd er in 1984 besloten om het schip af te laten zinken als duikobject.

Anja als model bij het noodstuurwiel

Alors, na een duik van 40 minuten zetten wij voet aan vaste wal; het duikseizoen zat er voor ons weer op. Esther had al eerder besloten om er een zwembaddag van te maken Voor de Nederlander is de ‘bruin’-factor toch een graadmeter voor een geslaagde vakantie; JAMMER, wij hebben als duikers alleen bruine armen, benen, nek, oren en neus. We leggen ons er bij neer, hebben er prima van genoten en gelukkig hebben we de foto’s nog!

Over foto’s gesproken, vergeet niet om het Augustusnummer van het blad “DUIKEN” te bekijken; Anja en ik zullen een iets korter verslag schrijven en de juiste foto’s verzamelen van deze trip. Er zullen twee pagina’s met foto’s en tekst gepubliceerd worden!

Ayo en tot snel (het liefst vanuit Azie),

Jaap, Anja, Rob en Esther

PS: Morgen gaan we naar de Donkey’s en ons foster-parents-ezeltje Quinn!

Om half negen vanochtend zaten we met een bakje koffie op het terras van de duikschool. Het uitzicht op zee, een zonnetje en een briesje, de huispoes die lekker naast je komt liggen…. Wat hebben we het toch rot!

Garnaaltje bij Klein Bonaire

Uit de verte zagen we de boot al aankomen die ons vandaag naar de riffen van Klein Bonaire zou gaan brengen. We pakten rustig de spulletjes uit de auto en legden ze alvast op de steiger vanwaar ze zo de boot in konden. Met een klein groepje vertrokken we, en na een minuutje of 15 varen legden we aan bij de eerste boei.

De setjes werden aangetrokken en met een koprolletje achterover plonsden we om beurten het kalme zeewater in. Ik ging vandaag zonder camera te water en dat merkte ik gelijk aan mijn drijfvermogen. Zo’n camera weegt toch nog wel wat dus ik moest een flinke snoekduik nemen om onder te komen.

Klein Bonaire is nog steeds erg mooi begroeid en er zwemt veel vis. We werden verrast met een zeepaardje, een slapend puffervisje en leuke garnaaltjes.
Na een uurtje duiken klommen we weer op de boot die ons alvast naar de volgende duikplek toebracht. Omdat je niet gelijk weer een duik kan maken ivm je oppervlakte interval, kletsen we wat na over de duik en dronken lekker koud water. Zo op een bootje, kabbelend op het water, het lekkere weer en uitzicht op de witte stranden van Klein Bonaire was ‘t prima vertoeven.

Zeepaardje bij Klein Bonaire

Toen de computers aangaven dat we het water weer in mochten, koprolden we onze tweede duik in. Ook hier was het weer prachtig begroeid met koralen en weer liet een zeepaardje zich van zijn parmantige kant zien. Een paar flinke squids (een soort inktvisjes voor de leken onder ons) kwamen voorbij zwemmen. Ook deze lieten zich goed fotograferen. Er was veel klein spul te zien en na weer dik een uur duiken kwamen we voldaan aan boord.

Squid!

Flamingotongen!

Terug op (groot) Bonaire genoten we een lunch bij Rum Runners en nu zitten we op het terras bij ons appartement te genieten van een irish coffee en een roseetje. Maar eens bedenken waar we vanavond zullen gaan eten en waar we morgen moeten gaan duiken. De keuze’s voor de duikplekken moeten nu weloverwogen worden gezien het morgen alweer onze laatste duikdag is. ☹ Maandag gaan we langs bij ons adoptie-ezeltje: Quinn.

Tot morgen!
Knuffols, An!

Aangezien de helft van ons gezelschap aardig wat last kreeg van zompige oortjes besloten we vandaag niet te duiken. Om niet helemaal als lui bestempeld te worden gingen we lopend richting Kralendijk. Na een dik half uur lopen, dronken we een welverdiende verfrissing bij Karels Bar. Een fijne bar die op een steiger in zee gebouwd is.

Jaap en Rob @ Karel's Bar met Montecristo No. 4

Hier hebben we eigenlijk de rest van de middag vertoefd. Eerst in de zon later in de schaduw. Nog even wat leuke boekjes gekocht in het dorp en toen een poging gewaagd om terug te lopen. Helaas was ik vergeten mezelf in te smeren met zonnebrand. Al lopend met een lekker windje heb je het niet door maar ik bleek compleet verknetterd! De terugweg kon ik geen zon meer verdragen. Gelukkig kwamen we een taxi tegen die ons terug heeft gebracht naar het appartement.

Toen het zonnetje eenmaal weg was en ik me 10 keer ingesmeerd had met aftersun, zijn we nog wat sushi gaan eten bij de japanner. Na een sigaartje voor de mannen in de Havana-bar was het tijd om ons bed in te kruipen. Morgen vroeg op voor een bootduik op Klein-Bonaire!

Hastalapasta,

Anja

LEGUANEN
Een leguaan is een grote hagedis
Waar iedere Bonaireaan jaloers op is.
Al is het wel een beetje raar,
Hij heeft 2 piemels, ‘t is echt waar.
En dat is voorwaar geen kattenpis.