We begonnen vandaag rustig aan. Dronken koffie, namen een ontbijtje en keken op de kaart welke duikplek we vandaag eens zouden gaan bezoeken. Toen ging mijn telefoon. Het was Simone. Wij hebben Simone ontmoet op hyves. Zij woont op Bonaire en doet onderzoek naar dolfijnen. Dit kon maar 1 ding betekenen….. Dolfijnen! Vol enthousiastme nam ik op en ja hoor, de dolfijnen waren gezien bij punt vierkant en zwommen rustig zuidwaarts. Het was gedaan met de rust. Al jubelend en springend pakten we de duikspullen in en reden vol gas naar het zuiden van het eiland.

Anja bij Pink Beach

Vanuit de auto zagen we de dolfinenvinnen al boven het water uitkomen. We reden een paar plekken verder en bouwden de spulletjes op. We keken richting zee en…. Shit! Daar gaan ze al! De kant en klare duiksetjes werden de auto in gesmeten, we sprongen met ons pak aan achter het stuur en reden gauw nog een eind verder. Bij Pink Beach besloten we het water in te gaan en daar de dolfijnen op te wachten. Gedurende het kwartier dat we onderwater lagen te wachten hoorden we de dolfijnen al veel geluid maken. En ja hoor… daar waren ze dan! Flinke knoeperts van dolfijnen met een kleintje erbij zwommen om ons heen. Nieuwsgierig keken ze ons aan, zwommen nog een rondje om ons heen en verdwenen weer. Een onbetaalbare ontmoeting! Op nog geen 2 meter afstand lieten zij zich bewonderen! We hebben nog even verder gedoken maar na dit was natuurlijk niets meer zo bijzonder.

Dolfijnen!

Na een chippie en een biertje om het te vieren wilden we nog een duik gaan maken bij Oil slick. Deze plek ligt in het noorden van het eiland. Een mooie plek met een begroeide wand en veel klein spul. Ideaal om mijn macro-fotografie te oefenen.

Helaas door orkaan Omar, die hier eind vorig jaar de boel kwam terroriseren, is er in het noorden wel veel koraal beschadigd. Ik denk dat we volgend jaar maar weer terug moeten om te kijken of het koraal al een beetje opgeknapt is

Blenny door Anja gefotografeerd!

Flamingotong!

’s Avonds zijn we lekker tapas gaan eten. Na deze intensieve dag hadden we behoorlijk wat trek en bestelde de hele tafel vol. Alles ging schoon op! Na een lekker kopje koffie was het alweer tijd om te gaan slapen. Tot morgen!

Dikke kus, An

Bon Bini

Na een goede vlucht van ongeveer negen uur stapten we het vliegtuig uit. De warme deken van lucht over je heen, de altijd gezellige antillianen, hetzelfde appartement als 2 jaar terug…. Joepie! We zijn weer thuis!

Hamlet Studio

Omstreeks half 4 local time stonden we met onze baggage (met in totaal maar 16 kilo overgewicht) bij het appartement. Jaap en Rob namen om het te vieren een sigaar en een whiskey. Om half 4 ‘s ochtends! Daarna besloten we wat te rusten.

We begonnen de dag rustig, deden wat boodschapjes, ontbeten wat (van dat karige ontbijt van de KLM werd je ook niet echt vrolijk) en liepen naar de duikschool op de hoek om ons in te schrijven.

Vervolgens reden we naar het dorp om bij de hoofdlocatie van de duikschool onze checkdive te doen. Ook al ben je hier al honderd keer geweest, zijn ze verplicht aan STINAPA, een organisatie die het onderwaterleven beschermd, om dit te doen. Uiteraard was alles OK en we vervolgden onze duik. Helaas voor Esther had zij wegens verkoudheid teveel last van haar oren en moest de duik afbreken. Wij doken verder. Het was weer even inkomen en voor mij de eerste keer dat ik op vakantie onderwaterfoto’s (macro) ging maken. Aangezien ik in het zwembad ook foto’s maak en het er altijd zo simpel uitziet dacht ik dat wel even te doen en met geweldige foto’s het water uit te komen! Helaas! Het valt echt niet mee! 1 van de vele foto’s was redelijk gelukt. Zie hier het resultaat:

Christmas Tree Worms

Nou ja, ik heb nog genoeg tijd om te oefenen. ‘s Middags maakten we nog een duik op het huisrif. Gezien de wat ongemakkelijk in en uitgang van het rif zijn er aardig wat scheldwoorden, Auw’s en beschadigingen aan voeten en knieen in het rond gevlogen. Wat een hobby! De duik was mooi en Jaap heeft weer wat mooie foto’s kunnen maken.

Small goby

Queen Angelfish

Hiding in the corals

Het eten bij Captain Don’s Habitat was weer verrukkelijk en na wat bier, rose, een slaapmutsje inclusief Montecristo No. 2 konden we onze ogen niet meer open houden. Lekker slapen, morgen weer een dag!

Ayo,

Jaap, Anja, Rob en Esther

Hallo Allemaal!

Dit is het allereerste artikel van onze trip naar Bonaire 2009! Deze site wordt continu bijgewerkt met foto’s en verslagen. Onze vakantie is van 10 april t/m 22 april 2009.

Groetjes,

Jaap, Anja, Rob en Esther

Bon dia!

Vandaag onze laatste dag  Boehoeoeoe. We willen nog niet naar huis! Maar ja, aan iedere vakantie komt een einde. Daar is het tenslotte vakantie voor.

Gisteren hebben we onze laatste duikdag gehad. Zo kunnen we vandaag alle spullen even goed laten drogen zodat we geen natte zooi mee hoeven te nemen. We hadden besloten om vanmorgen maar eens bij de donkey-sanctuary te gaan kijken. Vroeger hebben de spanjaarden heel veel ezels meegenomen naar bonaire om te gebruiken voor werk en vervoer. Nu de ezels niet meer gebruikt worden, zwerven ze los over het eiland. Helaas worden er erg veel ezels aangereden of mishandeld. Een vrouw uit Nederland, genaamd Marina, heeft daarom de donkey-sanctuary opgezet. Zij is de ezels gaan vangen en verzorgt ze in dit park. De entree was 6 dollar per persoon. Dit geld is natuurrlijk allemaal voor de ezels bestemd. Wij dachten dat het gewoon een veldje met wat ezeltjes zou zijn maar het bleek een soort van safaripark! Met de auto reed je een route van 3 km door het park, waar in totaal 320 ezels verblijven. We begonnen de route bij een kleintje van een paar dagen oud waarvan zijn moeder de vorige dag doodgereden was. Erg aandoenlijk.

We vervolgden de route met de auto. De ezels komen vanzelf op de auto afgelopen en parkeren zich dwars voor je bumper. Even stoppen voor een aaitje! We hebben ons rot gelachen! Iedere keer als we verder wilden rijden ging er weer 1 voor staan. Ik ben nog een paar keer uitgestapt om ze voorzichtig weg te duwen, zodat we weer een stukje verder konden. Erg ging d’r zelfs 1 voor de auto op de grond liggen! toen kon je ons echt oprapen. We waren diep onder de indruk van de gedrevenheid van de vrouw die dit allemaal opgezet had. Zij verzorgde deze 320 ezels vrijwillig, naast haar gewone baan. Met behulp van donaties en vrijwillige medewerking van dierenartsen kunnen deze lieve ezels eten, drinken en een gelukkig leven lijden. De vrouw had alle beetjes hard nodig. Wij hebben dan ook nog even wat laatste Nafl in het potje gedaan en besloten om ieder jaar met kerst een kleine donatie aan de ezels te doen.

Na afscheid genomen te hebben van marina en haar ezels, reden we naar Lac bay. Hier zou je namelijk fantastisch kunnen snorkelen bij de mangrove’s. Nou, of we zaten op de verkeerde plek, of de vissen waren op vakantie ofzo, maar er was echt niks te zien! Een paar struikjes onderwater en een kleine baracuda, toen hadden we het wel weer gehad. Nog maar even wat lollige plaatjes van elkaar geschoten en toen zijn we weer op het droge geklommen.

Eenmaal weer terug bij het appartement pakten we de koffers alvast maar in en dronken onze laatste voorraad rose en bier op. Daarna besloten we ons laatste avondmaal te gaan eten bij het restaurant van Don’s habitat. We zijn hier blijven zitten todat de bar ging sluiten. De nodige cocktails zijn nog even gedronken en nu kruipen we hier voor de laatste keer ons bedje in. Hierbij komt dus ook een eide aan ons verslag. Ik hoop dat jullie ervan genoten hebben. Wij vonden het weer erg leuk om dit te doen en zullen het zeker nog vaak met plezier terug lezen.

Dikke kus Anja en Jaap

Vanmorgen vroeg opgestaan om een aantal duiken met Rob te gaan maken. We besloten om al vroeg richting de Hilma Hooker te vertrekken, zodat we rond een uurtje of 10/11 in het water zouden liggen. We pakten de spullen, bouwden de setjes op en vertrokken per luxe Chevrolet S10 pickup truck naar het zuiden van Bonaire. De Hilma Hooker wilde ik graag nog eens op een andere manier fotograferen. De eerste maal deze vakantie dat ik het wrak bedook gebruikte ik de natuurlijke omgevingslicht en een Magic filter voor mijn 10.5 fisheye lens, maar nu wilde ik het graag proberen zonder roodfilter, maar met flitser.

Jammergenoeg was het erg druk op de duikplaats en waren vele, vervelende amerikanen ons al voorgegaan. Statement; Amerikanen kunnen niet duiken! Al rollend over de bodem, of over het wrak, aangekleed met 24 pakken, caps en handschoenen, laten zij hun vernietigende sporen na op de riffen. Niet alleen boven water laten zij een fijne indruk achter  . Gelukkig konden wij ons positioneren om een aantal leuke foto’s te schieten. We zijn tevens het wrak ingegaan om binnenin een aantal sfeerfoto’s te maken. Na ruim drie kwartier en een maximum diepte van 28,8 meter te hebben bedoken kropen wij het water uit.

Hierna gingen we met de auto terug naar het Hamlet resort en aten we een overheerlijke lunch. Hierna vertrokken we gelijk om bij Oil Slick leap te gaan duiken, op zoek naar het zeepaardje. Na een duik van 75 minuten en een maximum diepte van 15 meter klommen we de trap op, terug op het droge.

‘s Avonds stond de allerlaatste duik gepland naar de beroemde Town Pier. Deze pier moet vrijgegeven worden door het havenhoofd van de pier nabij Karel’s Bar, vandaar dat we deze duik van te voren geboekt hadden bij onze vrienden van Yellow Submarine Divers. De pier staat bekend om haar met anemonen begroeide pijlers en het kleine leven wat er zich ophoudt. Zeepaardjes, krabben, garnaaltjes, maar ook worden er soms Hengelaarsvissen gespot. We gingen om even voor 19.00 uur het water in samen met onze guides en nog drie andere duikers. We spraken af dat wij met de camera’s als laatsten de groep zouden volgen. Helaas werd er nogal wat sediment opgewoeld door wilde duikers en werd het ons moeilijk gemaakt perfecte foto’s te schieten, gelukkig hebben we nog een aantal mooie plaatjes kunnen schieten.

Nadat we de zeepaardjes op de foto gezet hadden, kregen we als klap op de vuurpijl een Hengelaarsvisje (frogfish) voor ons neus. Dit kleine, sponsachtige beestje hield zich op bij het hoekpunt van de Town Pier. Na een duik van 85 minuten met een maximumdiepte van ca. 10 meter gingen we voldaan het water uit, Anja, Rob en ik waren erg verrast door de mooie omgeving, Rob en ik vonden deze duik beiden indrukwekkender dan voorgaande jaren.

Groetjes en Hastalapasta!

Jaap

Bon Bini,

Vandaag een beetje op tijd eruit. We wilden rond 13:30 aan de zuidkant gaan duiken om dolfijnen te spotten. Zo konden we voor die tijd ook nog even een duikje maken aan de noordkant, bij andrea 1 en 2. Ook deze stek hadden we nog niet gehad. Alles ging zo soepeltjes dat Jaap en ik besloten om nog even lekker diep te gaan. Jaap dacht een adelaarsrog op diepte te zien. Eenmaal op diepte was de rog nergens meer te bekennen dus na de 50 meter even aangetikt te hebben begonnen we weer aan de opstijging. Andrea is een mooie plek met veel plaat koraal. De naam zegt het al: platen van koraal die over elkaar heen liggen. Zo rond de 15 meter verscheen er plots een mooie baracuda voor m’n neus, op zo’n 50 cm voor m’n duikbrilletje. Ik was even van m’n apropootje gebracht en wist niet wat te doen. Toen bedacht ik me dat ik een rammelaar had om de rest te waarschuwen zodat ze dit visje op de gevoelige plaat vast konden leggen. Tijdens onze safety-stop zagen we nog een enorme papagaaivis. Hier in bonaire wordt je dood gegooid met papegaaivissen, maar niet met deze grote soort. Erg leuk dus om deze tegen te komen.

Na een lunch bij het appartement reden we naar het zuiden toe. Eerst wat heen en weer gereden om te kijken of we al dolfijnen boven het water uit zagen springen, maar helaas… geen dolfijn te bekennen. We zijn uiteindelijk bij Red beryl het water ingegaan. Onderweg kwamen we mooie murenes en baracudas tegen en een ontzettend mooi schildpadje! Aan het eind van de duik zijn we nog een 20 minuten op de zandbodem op 3 meter diepte blijven liggen in de hoop op passerende dolfijnen. Helaas lieten deze schatjes zich niet zien. Ondertussen had Jaap ons ontzettend aan het lachen gemaakt. Ik kan je vertellen dat lachen met een ademautomaat in je mond en een masker op je neus best lastig is. Met een beetje pech loopt je masker iedere keer vol met water. Gelukkig zaten we niet diep dus als ie helemaal vol zou lopen, wat voor mij een nachtmerrie is, kon ik direct naar boven.

In het appartement even lekker een douche genomen en daarna gezellig de barbeque aangestoken. Dat was smullen! Morgen onze laatste duikdag  . Wat gaat zo’n vakantie toch verschrikkelijk snel! Maar goed, tijd om de oogjes weer te sluiten.

Tot morgen! Kus An

Bon Bini! Weer een nieuwe dag! We zouden vandaag eigenlijk weer op zoek gaan naar dolfijnen, maar tijdens het ontbijt kregen we van de naastgelegen duikschool te horen, dat we vandaag toestemming hadden om onder de zoutpier te duiken. Hier moet je toestemming voor vragen ivm eventuele aanmerende boten. Rond een uur of 2 gingen we met een gids het water in. We bedoken de hele pier. Een erg mooi gezicht met die grote pijlers in het water. Jaap kon zich helemaal uitleven met zijn fish-eye lens! Een grote hoeveelheid vis was onder de pier aanwezig. De vissen zoeken hier overdag de schaduw op. Een grote groep tarpons behoorde ook tot de lokale bevolking van de pier. Aan het einde van de duik werden we verrast met een hele flinke baracuda. Wat een beest! Een erg mooie duik van dik een uur. We beloten het hier even bij te laten en ons op te frissen voor een nachtduikje bij Yellow submarine (hoofdlocatie van de duikschool) voor de deur. Hier zou zich namelijk een frogfish schuilhouden. Een frogfish is een ongelooflijk lelijk mormel, maar o zo lief. Het lijkt op een stukje koraal, dus ‘t is altijd even zoeken.

Het enige beestje dat we hier nog niet hebben gezien. Samen met Jaap en Rob ging ik midden op de boulevard het water in. Er was ons uigelegd waar het frogfishje zich schuil zou houden, dus gingen we op zoek. We hebben met z’n drietjes, met een batterij aan lampen, 20 minuten op deze plek gezocht maar dat kolere beestje was nergens te vinden! We besloten dan maar verder te duiken, want dat ene stukje koraal hadden we nou wel gezien. Er waren veel murene’s en een paar schorpioenvissen te vinden. Ook leuk, maar ja, die hadden we al. We keerden halverwege de duik om, om terug te gaan naar de plek waar we erin gingen. Toen was de accu van Jaap z’n lamp ineens leeg. Geen nood, Rob had een back-up lampje voor Jaap. Terwijl hij zijn back-up lampje aan Jaap afstond, Stopte zijn lamp er ook mee Haha! Gelukkig had ik nog een lamp en met z’n drietjes zwommen we snel terug naar het begin punt… dachten we. Eenmaal boven water bleken we toch iets uit de richting te zijn en moesten we een flink eind terug zwemmen. Ach de haven was best gezellig met al die verlichte bootjes en drijvend op je jacket is het best te doen.

Eenmaal bij het appartement aangekomen even snel een douche gepakt en vertrokken naar de tapasbar om iets te eten. Nu gaan we weer lekker slapen. Morgen weer een dag!

Bon Dia! Anja

Bon Dia,

Hier het verslag van woensdag 30 mei, vanmorgen konden we lekker lang in ons bed blijven liggen. We zouden richting de middag pas vertrekken naar de duikspots in het diepe zuiden van Bonaire. Dit keer wilden we een duik doen bij Vista Blue, een plek gelegen nabij Red Slave, waar wij eerder al dolfijnen wisten te vinden! Rond de klok van 11.00 vertrokken wij, bepakt en bezakt met water, broodjes en onze duikspullen richting de duikstek. Het is een kleine 25 minuten rijden, dus om 11.30 bouwden we onze spullen op en verkenden wij de ingang bij het water. Er liggen nogal wat rotsen op de bodem, dat wordt lachen. Tijdens de duik hebben we twee hawksbill turtles gezien, één daarvan was getagged door het schildpadden instituut van STINAPA, het WNF van Bonaire  . Na de verder oninteressante duik van totaal 65 minuten en een maximumdiepte van 18 meter probeerden we uit het water te komen. Door de golven en de bodem van keien ging ik vol op mijn bakkes, verdraaide mijn enkel en haalde daarbij mijn knie en elleboog open, AUW  . Na diverse woorden uit ‘s landsch Scheldwoordenboek geciteerd te hebben verlieten wij het water voor een welverdiende lunch, vette hamburgers met kaas, uien, bacon en een grote Balashi, Aruba’s bier.

‘s Middags besloten we lekker wat pilsjes te drinken en te zwemmen in het zwembad van Hamlet Oasis. Het is niet erg druk, dus Anja en ik hadden het zwembad voor ons zelf alleen. Om 19.00 maakten wij ons klaar voor de geplande nachtduik bij Small Wall, tussen Captain Don’s Habitat en Hamlet Oasis in gelegen. We gingen, samen met Rob en Esther, een echte nachtduik maken op dit rif! Eenmaal in het water geklauterd zwommen we richting de rand van het rif richting Drop-off. Na enkele minuten kwamen de eerste tarpons ons vergezellen. Rob en Esther zwommen een aantal meter boven ons, want Esther was niet erg op haar gemak, het is nogal donker ‘s Nachts, een totaal andere wereld dan overdag duiken. Zij besloten om ondieper door te gaan en op tijd het water te verlaten. Anja en ik gingen verder op zoek naar leven op het rif, en na een aantal minuten kwamen we een Octopus tegen. Het mooie dier reageerde direct op mijn lamp en flitser door van de kleur groen/rood te veranderen in wit/blauW! Gelukkig hadden we lekker de tijd om de Octopus te bekijken en te fotograferen, want eerder hadden we ze deze vakantie nog niet gezien!

Na ongeveer 45 minuten besloten Anja en ik naar de kant te zwemmen. Na een aantal vinslagen bleken we op de slaapplaats van een Eagle Ray te zijn aangekomen!  Deze lag in het zand te slapen, maar werd net wakker, waarschijnlijk door onze lampen, een paar meter van ons vandaan. Het sierlijke dier zwom recht op ons af om vervolgens over stuurboord zijn weg te vervolgen de open zee in. Deze Eagle Ray had een staart van zeker 3 meter lang en de doorsnede van vleugelpunt tot vleugelpunt was zeker anderhalve meter. Maximumdiepte hier was 20 meter, al met al een leuke duik, helaas niet voor Rob en Esther, maar morgen gaan we overdag weer lekker op zoek naar de Dolfijnen, we hebben inmiddels door waar ze zich ophouden en op welke tijden zij daar in de buurt zijn.

Groetjes,

Jaap

Hallo allemaal!

Vandaag even lekker uitgeslapen. Wel tot half 10! Na een ontbijtje gooiden we de spullen in de auto en vertokken weer naar het zuiden van Bonaire. De duikstekken aan de zuidkant zijn over het algemeen erg mooi. Voor de eerste duik gingen we het water in bij Invisebles. Een plek met een dubbel rif met veel zandplaten ertussen. Hier bevinden zich nog wel eens wat pijlstaart-en-adelaarsroggen. We maakten hier een duik van 55 minuten, met een maximale diepte van 34,7 meter. Helaas hebben we geen roggen gespot. Wel flinke grote Horse-eye jacks! Een erg mooie plek en een ontspannen duik.

Toen alles weer in de auto lag besloten we naar Red slave te rijden. Een plek, bijna op het zuidelijkste puntje van Bonaire. De plek dankt zijn naam aan de rode slavenhutjes die hier nog te vinden zijn. De duikstek staat bekend als een duikstek voor gevorderden vanwege de stroming die soms behoorlijk sterk kan zijn. Wij besloten de stroming te trotseren en dit was gelukkig niets voor niets… Na een minuut of 20 begon Jaap druk te gebaren. Hij zag blijkbaar iets heel bijzonders. Ik zwom de zandrug over en kon mijn ogen bijna niet geloven… DOLFIJNEN!!!! Een stuk of 8! We zwommen er middenin en konden ze bijna aanraken! De ontmoeting duurde slechts enkele tientallen seconden maar de ervaring was onvergetelijk! Even van ons stuk gebracht en alle vier met een grote big smile en twinkeloogjes, bleven we nog een tijdje op de zandbodem liggen. Misschien hopend op nog meer dolfijnen… ik weet het niet. Was even in de wolken.

Alsof het nog niet genoeg was kwam er ook nog een schildpad langs die naar de oppervlakte ging om lucht te happen. Ook een geweldig gezicht.

Om het helemaal compleet te maken zagen Jaap en Rob nog een mooie Adelaarsrog. Helaas waren Esther en ik te laat, hij was al weg gezwommen. Eenmaal boven water gilden we door elkaar heen! Dolfijnen, dolfijnen! Wat waren ze mooi! De vakantie was al top maar deze duik heeft er zeker aan bijgedragen om er een super vakantie van te maken! We hebben er even lekker wat opgedronken en nu zit ik het verslagje te tikken. Nog steeds met een big smile en twinkeloogjes. WAUW!!! Straks gaan we eten bij het restaurant van Captain Don en als we zin hebben maken we hier nog een avond duikje. We zien wel.

Dikke kus, An

Bon Bini,

Vandaag staan er twee bootduiken gepland op de mooie ongerepte riffen van Klein Bonaire. Het is 7.00 uur, even rustig een ontbijtje en daarna met de spulletjes in de auto rijden naar het duikcentrum van Yellow Submarine. Bij deze enthousiaste mensen hebben wij alle duiken geboekt en doen we ditmaal ook de bootduikjes. Onze gids was tevens een onderwaterfotograaf; Albert Bianculli. Deze man schiet vooral analoog met een Nikon F3 op Kodachrome film en vertelde dat hij die avond een slideshow liet zien in het nabij gelegen Casablanca “Restaurant”. Wij besloten daar ‘s avonds wat te eten en te kijken naar zijn foto’s van o.a. de Windjammer en Bonaire in de jaren 80.

De eerste duik deden we bij Jerry’s Sponge Reef aan de kant van het water tussen Klein Bonaire en Bonaire zelf. Dit rif kenmerkt zich door de ongerepte koraalformaties en de grote diversiteit aan vis, murene’s en ander klein spul; Macro lens meenemen dus! Nadat we met een grote plons van de boot sprongen gingen we al driftend achter de duikgids aan. Deze wees ons op diverse dingen, waaronder een grote groene murene. Ik kroop dichtbij zijn holletje om een foto te maken; het resultaat staat hieronder  . Rob en Esther waren ook lekker aan het plonzen en na ongeveer een half uurtje wees Rob mij op een Schorpioenvis welke zich had opgehouden op een sponsbeker. Weer pakte ik mijn camera en liet de flitser er flink op los, ook hieronder weer het resultaat.

Na een duik van 65 minuten met een maximum diepte van 18 meter gingen we terug aan boord van de boot. Hierna vaarden we naar de caribische kant van Klein Bonaire, richting open zee. Hier deden we weer een driftduik van circa 70 minuten en kwamen we diverse mooie koraalformaties tegen. Ook werden we nog verrast door een Baracuda welke onze gids naar ons toe stuurde. Erg leuk, maar met een Macro lens wordt dat erg lastig fotograferen, geen foto dus  .

Eenmaal terug aan boord van de Sea Dragon voeren we terug naar het “vaste land”. Na een klein half uurtje konden we weer voet aan vaste wal zetten en besloten we even boodschappen te doen bij de lokale supermarkt; de Cultimara. Hierna nuttigden wij onze lunch en deden we een gezamelijk dutje om ons voor te bereiden op de avond.

‘s Avonds aten we bij Casablanca, een zogenaamd Argentijns grill-restaurant, maar eerst keken we de fotoshow van Alber Bianculli. Hij liet ons mooie dia’s (jaja, ze bestaan nog) zien van Bonaire door de jaren heen. De goede man hoeft al jaren niet meer te werken, dus besloot hij te rentenieren in Bonaire; dat lijkt ons later ook wel wat! Na de fotoshow werden we aan tafel geschoven en kregen we allemaal een bord vreten voorgeschoteld. VRETEN jah! De schoenzolen van Van Haren smaken lekkerder  . Helaas bleek het eten niet geschikt voor ons Hollanders, dus we gingen snel weer weg. Wij als culinaire liefhebbers zijn niet gecharmeerd van American-style Shoe-sole BBQ plates. Morgenavond maar weer lekker een visje eten bij Captain Don’s Habitat dus!

Tschuss!

Jaap