Category Archives: Bonaire

3FM Serious Request

There have been times that I’ve felt serious need to contribute to the well being of our people, and animals! I have contributed several charity organizations such as the Bonaire Donkey Sanctuary and Bonaire Marine Park in the last couple of years, but …. All that the world gave to me, I cannot return. There’s something I can do by showing the people our world in my underwater photography!

Each year Radio 3FM organises the Serious Request fundraising event in the days leading up to Christmas. During this cross-media spectacle, money is collected for Red Cross projects.

This time I wanted to do something, therefore I have selected 30 of my underwater photographs shot between 2006 and 2010 of which I want to fully donate the income  to the 3FM serious request fundraising event.

Please click here to open the 3FM selected portfolio, and buy my art!

They have seen the works of the Lord, And His wonders in the deep.

Thank you,

-Jaap, Anja and Loïs

Duiken Aug. 2009 (Article)

Bonaire: Nederlandse parel in de Caribbean

Zoals Sean Connery ooit zei: “Welcome to the Rock!”. Dat is het gevoel wat je ervaart zodra je afzakt nabij de zuidelijke duikstek “Invisibles”, een berg in de caraibische zee. Sean is toch een pionier met betrekking tot de duiksport. Helaas heeft hij zijn taak niet helemaal volbracht: duiken doen we hier nog steeds met loodzware flessen en niet met een pen in de mond! Bonaire kent ook haar pioniers, waaronder “Captain Don Stewart”, levende legende van de Nederlandse ‘gemeente’ in de Caribbean. Captian Don Stewart is mede verantwoordelijk voor het stichten van het marinepark en introduceerde daarmee de algemene duik-regelgeving met betrekking tot de bescherming van het park in het begin van de jaren 60.

Lekker het water in om af te koelen

Lekker het water in om af te koelen

Bonaire kenmerkt zicht vooral door de ontspannen sfeer, een constante (water)temperatuur van circa 27 graden, het kantduiken en haar gevarieerde onderwaterleven. In Bonaire wordt vooral gedoken aan de westkant van het eiland. De meeste duikplaatsen zijn goed te bereiken met een pick-up truck en beschikken over een makkelijke ingang. Deze plaatsen zijn te herkennen aan de gele markeringssteen langs de kant van de weg.

Noordelijke duikplaatsen zoals Karpata en Ol’ Blue kenmerken zich door de uitbundige koraaltuinen begroeid met hertshoornkoraal, gorgonen, paarse buissponzen en worden bewoond door doktersvissen, porcupine’s, fluitvissen en veel flamingotongen (Cyphoma gibbosum). Deze tuinen bevinden zich tussen de 10 en 20 meter diepte en worden afgewisseld met enkele slopes welke tot +60 meter doorlopen. De noordelijke stekken zijn vooral geschikt voor fotografen met geduld en liefde voor macrofotografie. Blennies, gobies, garnaaltjes en kleine vissen zijn hier genoeg te vinden.

Als je vanuit de hoofdstad Kralendijk langs de ‘kaya’ richting het zuiden rijdt, kun je in de verte de ‘Salt Pier’ al zien liggen, deze pier wordt gebruikt voor de winning van zout en is belangrijk voor het eiland, omdat het naast het toerisme de grootste inkomstenbron is. Er is een mogelijkheid om onder de pier te duiken, maar sinds hurricane Omar zijn de regels hiervoor nogal aangescherpt.

Vanaf de ‘Salt Pier’ begint de zuidkant van het eiland, daar onsluit zich een dubbel rif tot aan de zuidpunt bij de Willemstoren. Het zuiden staat bekend om zijn zandvlaktes, grote vis zoals baracuda’s, tarpons, adelaarsroggen en soms ook dolfijnen! Door de aanwezigheid van de grote vis, en koraalformaties leent het zuiden zich dan ook uitermate goed voor groothoek- of zelfs fisheye-fotografie.

Een aanrader blijft het wrak van de Hilma Hooker; Dit schip werd in Nederland gebouwd. Na een hoop namen te hebben gehad werd het schip uiteindelijk in Bonaire doorzocht. Hier werd de verborgen vracht gevonden: 12.000 kilo marihuana! Omdat het schip stuurloos en lek was werd er in 1984 besloten om het schip af te laten zinken als duikobject. Het schip licht op stuurboordzijde op een zandplaat tussen 20 en 30 meter diepte en is 103 meter lang.

Voor de echte die-hards bestaat er de mogelijkheid om aan de ‘wild side’ te duiken. Deze duik is veelal een stromingsduik met grote baracuda’s, schildpadden en vergt nogal wat ervaring, het doet stiekem een beetje aan de Oosterschelde denken. Toch een beetje thuis!

Ayo!

Laatste duik op de Hilma Hooker

Bon Dia! Vandaag is het een bewolkte dag, maar daarom niet minder warm. Het voelt een beetje klam aan, we doen daarom nog extra rustig aan. Alles gaat hier toch al een tandje langzamer, voor ons is dit geen probleem. Nederlanders zijn goed in aanpassen, of het nou gaat om een dialoog in het steenkolen-duits aan de stranden van Noordwijk aan Zee, of een bestelling van ‘deux croissants et une choco-vieux’ bij de franse boulangerie; aanpassen zullen we! Zo geldt dat ook voor de Antillianen, deze hebben zich hier goed aangepast naar de sferen van het oude eurafrika, een vleugje midden-, en een scheut zuid-amerika. Het papiamentu (de gesproken taal) is dan ook een mengelmoes van verschillende talen, veelal in Nederland te herkennen aan het woord “Conjo / Kono”, gesproken door vele makamba’s die iets met Peter R. de Vries hebben.


Anyway, vandaag ook een stukje Antilliaanse historie. We duiken vandaag op het wrak van de Hilma Hooker, een schip van circa 100 meter lang, liggend tussen 20 en 30 meter diepte op stuurboordzijde tussen het vliegveld en het uiterste zuiden. Dit schip werd in 1951 in Nederland gebouwd. Na een hoop eigenaren en namen gehad te hebben werd het schip uiteindelijk in Bonaire doorzocht. Hier werd de ware vracht gevonden: 12.000 kilo marihuana! Omdat het schip stuurloos en lek was werd er in 1984 besloten om het schip af te laten zinken als duikobject.

Anja als model bij het noodstuurwiel

Anja als model bij het noodstuurwiel

Alors, na een duik van 40 minuten zetten wij voet aan vaste wal; het duikseizoen zat er voor ons weer op. Esther had al eerder besloten om er een zwembaddag van te maken Voor de Nederlander is de ‘bruin’-factor toch een graadmeter voor een geslaagde vakantie; JAMMER, wij hebben als duikers alleen bruine armen, benen, nek, oren en neus. We leggen ons er bij neer, hebben er prima van genoten en gelukkig hebben we de foto’s nog!


Over foto’s gesproken, vergeet niet om het Augustusnummer van het blad “DUIKEN” te bekijken; Anja en ik zullen een iets korter verslag schrijven en de juiste foto’s verzamelen van deze trip. Er zullen twee pagina’s met foto’s en tekst gepubliceerd worden!


Ayo en tot snel (het liefst vanuit Azie),


Jaap, Anja, Rob en Esther



PS: Morgen gaan we naar de Donkey’s en ons foster-parents-ezeltje Quinn!

Duiken op Klein Bonaire!

Om half negen vanochtend zaten we met een bakje koffie op het terras van de duikschool. Het uitzicht op zee, een zonnetje en een briesje, de huispoes die lekker naast je komt liggen…. Wat hebben we het toch rot!

Garnaaltje bij Klein Bonaire

Garnaaltje bij Klein Bonaire


Uit de verte zagen we de boot al aankomen die ons vandaag naar de riffen van Klein Bonaire zou gaan brengen. We pakten rustig de spulletjes uit de auto en legden ze alvast op de steiger vanwaar ze zo de boot in konden. Met een klein groepje vertrokken we, en na een minuutje of 15 varen legden we aan bij de eerste boei.


De setjes werden aangetrokken en met een koprolletje achterover plonsden we om beurten het kalme zeewater in. Ik ging vandaag zonder camera te water en dat merkte ik gelijk aan mijn drijfvermogen. Zo’n camera weegt toch nog wel wat dus ik moest een flinke snoekduik nemen om onder te komen.


Klein Bonaire is nog steeds erg mooi begroeid en er zwemt veel vis. We werden verrast met een zeepaardje, een slapend puffervisje en leuke garnaaltjes.
Na een uurtje duiken klommen we weer op de boot die ons alvast naar de volgende duikplek toebracht. Omdat je niet gelijk weer een duik kan maken ivm je oppervlakte interval, kletsen we wat na over de duik en dronken lekker koud water. Zo op een bootje, kabbelend op het water, het lekkere weer en uitzicht op de witte stranden van Klein Bonaire was ‘t prima vertoeven.


Zeepaardje bij Klein Bonaire

Zeepaardje bij Klein Bonaire


Toen de computers aangaven dat we het water weer in mochten, koprolden we onze tweede duik in. Ook hier was het weer prachtig begroeid met koralen en weer liet een zeepaardje zich van zijn parmantige kant zien. Een paar flinke squids (een soort inktvisjes voor de leken onder ons) kwamen voorbij zwemmen. Ook deze lieten zich goed fotograferen. Er was veel klein spul te zien en na weer dik een uur duiken kwamen we voldaan aan boord.


Squid!

Squid!

Flamingotongen! :)

Flamingotongen! :)

Terug op (groot) Bonaire genoten we een lunch bij Rum Runners en nu zitten we op het terras bij ons appartement te genieten van een irish coffee en een roseetje. Maar eens bedenken waar we vanavond zullen gaan eten en waar we morgen moeten gaan duiken. De keuze’s voor de duikplekken moeten nu weloverwogen worden gezien het morgen alweer onze laatste duikdag is. ☹ Maandag gaan we langs bij ons adoptie-ezeltje: Quinn.



Tot morgen!
Knuffols, An!

Lui-lekker-dag!

Aangezien de helft van ons gezelschap aardig wat last kreeg van zompige oortjes besloten we vandaag niet te duiken. Om niet helemaal als lui bestempeld te worden gingen we lopend richting Kralendijk. Na een dik half uur lopen, dronken we een welverdiende verfrissing bij Karels Bar. Een fijne bar die op een steiger in zee gebouwd is.

Jaap en Rob @ Karel's Bar met Montecristo No. 4

Jaap en Rob @ Karel's Bar met Montecristo No. 4

Hier hebben we eigenlijk de rest van de middag vertoefd. Eerst in de zon later in de schaduw. Nog even wat leuke boekjes gekocht in het dorp en toen een poging gewaagd om terug te lopen. Helaas was ik vergeten mezelf in te smeren met zonnebrand. Al lopend met een lekker windje heb je het niet door maar ik bleek compleet verknetterd! De terugweg kon ik geen zon meer verdragen. Gelukkig kwamen we een taxi tegen die ons terug heeft gebracht naar het appartement.

Toen het zonnetje eenmaal weg was en ik me 10 keer ingesmeerd had met aftersun, zijn we nog wat sushi gaan eten bij de japanner. Na een sigaartje voor de mannen in de Havana-bar was het tijd om ons bed in te kruipen. Morgen vroeg op voor een bootduik op Klein-Bonaire!

Hastalapasta,

Anja

LEGUANEN
Een leguaan is een grote hagedis
Waar iedere Bonaireaan jaloers op is.
Al is het wel een beetje raar,
Hij heeft 2 piemels, ‘t is echt waar.
En dat is voorwaar geen kattenpis.

East Coast diving; the wild side!

Ayo, we zijn er weer; niet zo up to date met de verslagen, maar morgen (vrijdag) hebben we een relax-niet-duik-dag, dan lopen we weer aardig op schema. We zijn vroeg op gegaan om een duikje te doen aan de oost kant van Bonaire, dit wordt ook wel de ‘Wild Side’ genoemd vanwege de hoge golven, stroming en de moeilijkheidsgraad van de duik. Gelukkig zijn we allemaal aardig ervaren en kunnen we deze tropische Oosterscheldeduik vast wel aan!

In de ochtend verzamelde wij ons bij Port Bonaire, een haventje, om daar met Albert Bianculli een korte briefing te doen en gezamelijk naar de plek nabij Lac Cai te rijden. Het plan is om eerst ‘even’ 300 meter uit te zwemmen, boven water, door de hoge golven. Dit is de eerste conditietest die we (ondanks alle drank en sigaren) toch aardig doorstaan! Nadat we bij het rifdak zijn uitgekomen dalen we af naar ca. 20 meter om ons tripje te beginnen. Al snel zagen we de eerste eagle-rays voorbij zwemmen en was voor ons de duik al geslaagd! Erg gaaf, maar moeilijk om te fotograferen omdat ze er nogal snel vandoor gaan. Gelukkig heb ik er nog eentje te pakken gekregen, zie hieronder het resultaat.

Eagle Ray bij de  East Coast

Eagle Ray bij de East Coast

Nog geen paar minuten later zwommen we tegen een twee meter lange Baracuda aan! ☺ Wat een succes! Het leven aan de oostkust is vaak wat groter, dus er is kans op rays, baracuda’s, haaien, grote schildpadden en meer! Gelukkig hadden Rob en ik een dikke tank van Albert gekregen daar we nog wel eens wat sneller door de hoeveelheid lucht heen zouden kunnen zijn. Het fotograferen brengt ook flink wat luchtverbruik met zich mee, dus dit bleek (achteraf) geen overbodige luxe. Op de terugweg vonden we nog een tweetal schildpadden (Hawksbill), eentje verstopt onder een rots en de ander vrij rondzwemmend.

Schildpad bij de East Coast

Schildpad bij de East Coast

De terugweg was zwaarder dan verwacht, al klauterend over de bodem trokken wij onszelf voort richting ingang van de baai. Door de enorme weerstand van mijn onderwaterhuis, plus dito flitsers kwam ik nauwelijks vooruit! Mede daardoor belandden Anja en ik boven water op open zee in de hoge golven. HELP! ☺ We hebben flink moeten peddelen om weer naar de kant te komen, maar gelukkig herinnerden wij de briefing nog goed zodat we met behulp van de juiste golfstroom terug kwamen aan wal.

Thuis gekomen bij het appartement hebben we op ons gemak wat gegeten om bij te komen van alle inspanningen. Esther ging vandaag op voor haar 100e duik en we besloten deze bij de noordelijke plek “Karpata” te maken. Een mooie duik, met veel onaangetast koraal en veel, vooral kleine vis.

Groene Schorpioenvis!

Groene Schorpioenvis!

‘s Avonds hebben we lekker gegeten bij het Rum Runners restaurant waar we eerder die dag op ons kloten kregen van Rubiska, omdat er nog een rekening openstond. Ons avondje Rum Punch bleek toch nog $160,- duurder dan verwacht.

Morgen lekker een lui-lekker-dag i.v.m. de gevoelige oortjes, even naar het dorp en vooral ontspannen!

Ayo,

Jaap

Een winderig dagje.

Omstreeks zeven uur in de morgen zagen onze ogen het daglicht weer en tot onze verbazing hoorden we dat er wat regen uit de lucht kwam vallen. Dit was gelukkig de laatste regenbui die we gezien hebben. De lucht trok weer open en de temperatuur was onveranderd.

Baars

Baars

Bij het winkeltje van captain don’s habitat had ik wel een mooi duikpak zien hangen. Deze eerst dus maar even aangeschaft. Weer terug bij het appartement voelde Jaap zich niet lekker. Hij ging dus even een dutje doen terwijl ik met Rob en Esther richting zuiden reed om hier te gaan duiken.

De wind is aardig aangetrokken waardoor veel duikplaatsen toch een wat lastige in en uitgang kregen door hoge golven. Op zich geen probleem voor ons, bikkelharde avonturiers, maar met al die dure fotoapparatuur geen goed idée om tegen de rotsen aan te knallen. We keken dus niet meer zozeer naar de duikplek zelf maar naar degene met de makkelijkste ingang. Dit werd ‘The Rock’!
Omdat we hier 2 dagen terug ook al gedoken hadden zijn we niet naar het koraaleiland gedoken, maar langs de koraal muur naar invisibles gepeddeld. Een onzettend mooie plek met veel waaierkoralen, sponzen en enorm veel vis. Deze plek heeft orkaan ‘Omar’ goed doorstaan.

Eenmaal terug bij het appartement hebben we Jaap weer een beetje opgelapt en zijn naar het dorp gegaan. Het was erg druk in het dorp. Dit kwam waarschijnlijk door de kukident-cruise die bejaard Amerika een dagje Bonaire liet zien. Na een hapje en een drankje zijn we nog even over een gezellige markt in het dorp gelopen. Hier vond Jaap dan eindelijk de panama hoed waar hij al zo lang naar op zoek was.

Omdat we vrij laat gelunched hadden, kochten we bij de supermarkt een paar stukjes vlees om later op de avond nog even op de BBQ te gooien. De hele vakantie hadden we nog geen poesjes gezien terwijl deze er 2 jaar terug in overvloed waren. Todat we de BBQ aanstaken……. Een klein zwart poesje kwam miauwend aangelopen. Vast een kleintje van de zwarte poes die 2 jaar terug een rib-eye van de BBQ gejat had. We konden het niet laten om het kleintje wat eten en drinken te geven 😉

Zonsondergang vanaf het Gotomeer

Zonsondergang vanaf het Gotomeer

We duiken nu vroeg ons bedje in. Morgen (donderdag) moeten we vroeg op om een guided-dive aan de oostkust (de ruige kant) van Bonaire te maken. Benieuwd wat we hier allemaal gaan zien!

Dikke kus, An!

Een antilliaans begin van de dag

Zoals de titel als zegt: Lekker relaxi begonnen vandaag. Rond 13:00 uur maakten we onze eerste duik bij Windsock. Reden van deze plek: daar kan je zo lekker makkelijk het water in! Eenmaal in het water viel het allemaal een beetje tegen, ook deze stek had het een en ander te lijden gehad van de orkaan Omar. Mijn duik was het helemaal niet, de oren wilden niet klaren, het masker was beslagen en mijn haren hingen als draadalg voor mijn masker. Ik heb dus niet veel gezien deze duik (als er al wat te zien was dan). Behalve de squid dan die we gezien hebben.

Baarzen onder de pier bij Windsock

Baarzen onder de pier bij Windsock

Na deze duik besloten we even naar Kralendijk te gaan. De heren wilde een horloge (want die hadden ze nog niet) Anja wilde een lang duikpak en ik wilde graag een hoofddoekje om de haren in bedwang te houden.

Uiteindelijk was ik alleen degene die geslaagd was. Na de teleurstellende winkeldag zijn we onze teleurstelling weg gaan drinken bij Karel’s Beachbar. Met een lekker drankje en oerhollandse bitterballen was alles weer vergeten. Niet teveel gedronken natuurlijk want ‘s avonds wilden we nog een nachtduik maken.

Thuisgekomen nog iets gedronken en toen weer alles in orde gemaakt voor de nachtduik. Om half zeven besloten we te water te gaan dan is het nog een beetje schemerig en zie je goed waar je te water gaat.

Eenmaal onder water zien we al snel een tarpon, welke bijna de hele duik met ons mee zwemt. Niet omdat hij ons zo leuk vindt maar omdat onze lampen wel makkelijk voor hem zijn om op andere vissen te jagen. Jaap helpt hem nog even om een vis te veroberen en als dank daarvoor zwemt hij tegen Jaap zijn hoofd aan.

Om het onszelf gemakkelijk te maken besluiten we bij de pier van Don Habitat eruit te gaan. Dat scheelt ons een hoop geklauter.

Omdat het toch wel even lopen is met onze duikset op naar ons appartement besluiten we unaniem dat Anja even de auto gaat halen. Zo gezegd zo gedaan. Na ongeveer 10 minuten wachten en Jaap die ondertussen opgevreten is door de muggen, komt Anja terugrennen. De auto van de buren (dat ziin wij dus) staat voor hun auto geparkeerd en al heeft ze haar best gedaan de auto weg te duwen, het is helaas niet gelukt. Dan Rob maar rennen naar de auto om ons vervolgens op te halen.

Bij het appartement aangekomen spoelen de heren de duikspullen en ga ik, omdat ik nogal veel werk heb met haar fohnen, stylen en opmaken, mezelf spoelen. Nadat we allemaal gewassen en gestreken zijn (de heren hebben zich bij de buitendouche gewassen) gaan we heerlijk eten bij Salsa. Want dat hebben we verdiend na deze enerverende dag!

Liefs, Esther.

Duiken bij the Rock!

Zoals Sean Connery ooit zei: “Welcome to the Rock!”. Zo voelden we ons ook terwijl we het strandje tussen de zuidelijke duikplaatsen Invisibles en Tori’s Reef op liepen. Sean (aka James) is toch een pionier met betrekking tot de commercialisering van de duiksport. Helaas heeft hij zijn werk niet helemaal afgemaakt: duiken doen we nog steeds met loodzware flessen en niet met een pen! Ik zal vandaag maar een stukje schrijven over een echte pionier “Captain Don Stewart”, … Pioneers of earth’s last frontier..

Lekker het water in om af te koelen

Lekker het water in om af te koelen

Eerst even terug naar de realiteit; al liggend in het water bij de onbeschreven duikplek “The Rock” zwommen we rustig westwaards richting het onderwatereiland in de caraibische zee. Begroeid met sponzen, waaiers en zweepkoraal ligt het eiland (met een doorsnede van ongeveer 50 meter) tussen de 20 en 40 meter diepte. Twee jaar geleden zwom hier een flink aantal grote baarzen, maar vandaag bleeft het bij wat klein spul zoals een porcupinefish, fairy baslets en een donkerbruine murene.

Koraal met Rob de fotograaf!

Koraal met Rob de fotograaf!

Omringd door zandplateaus met garden eels zwommen we terug richting het eerste rif; het eiland is met de plek “Invisibles” namelijk het begin van het dubbele rif aan de zuidkant van het eiland. Eenmaal boven water hadden we een kortstondige ontmoeting met een antilliaanse visser welke ik, om het verhaal compleet te maken, toch maar even op de foto heb gezet.

Catch of the Day!

Catch of the Day!

‘s Middags richting lunch bij Captain Don’s Habitat. Unaniem besloten we de tonijnsalade te verorberen, behalve Anja, die nam een lekker hamburgertje! Na diverse pitchers met bier en wat plop-beugel-grolschjes vermaakten Rob en Ik (zei de gek) ons met een heerlijke Montecristo No.4, een heerlijke Cubaanse sigaar, kruidig, zacht, met een klein vleugje aarde.

Het “Captain Don’s Habitat” resort is nabij ons appartement, dat bleek maar goed ook! We waren terecht gekomen in het hol van de leeuw: de Bonairiaanse RUM PUNCH party! Dit feest, inclusief live muziek, BBQ en natuurlijk veel rum punch, is een goede mogelijkheid om Captain Don Stewart te ontmoeten, jaja de pionier als het gaat om het duiken op Bonaire, inclusief pet en houten been. …. Captian Don is verantwoordelijk voor het stichten van het marine park en introduceerde daarmee de algemene duik-etiquette m.b.t. de bescherming van het park al in het begin van de jaren 60.

Het was me het avondje wel, flink bakkie op, glazen meegenomen en lekker het bedje in!!

Ayo,

Jaap